- Amper twee jaar en half oud maakt ze de volgende opmerking tijdens een mis toen mama haar even alleen liet om te communie te gaan: 'Ik ben nief alleen. Ik blijf bij Jezus.'
- Als vierjarige noemt ze Maria `de Genade'. Ze wil haar in alles navolgen.
- Ze is geboeid door het leven van de heiligen, vooral door de H. Theresia van het kindje Jezus en Anne de Guigné. Na haar eerste communie zegt ze dikwijls: 'Ik wil heilig worden, dus . moet ik offertjes brengen.' Ze draagt haar dagen op aan God: 'tot wat dien ik anders?
- Ze vindt `heilig worden' sterker dan `zuster worden'. ( 8 jaar)
- Op het internaat houdt ze gedurende enkele maanden een dagboek bij. Ze is ondertussen dertien. Na haar dood wordt het teruggevonden. Het is vooral een geestelijk dagboek waar ze spreekt met God, met Maria, met Jezus, met de heiligen:
'Lieve Jezus, ik moet nu ophouden en doen wat ik moet doen: mijn geschiedenisles leren. Zeg onze Vader dat ik Hem aanbid en dat ik voor Zijn Heerlijkheid zal ijveren zoveel ik kan, Zeg Maria dat ik probeer zo rein en lief te zijn als zij. Zeg de H. Geest dat Nij mij moet helpen om U nog meer te beminnen. Dank en tot morgen.' (dagboek, 24 november 1966)
'Als dank neem ik mezelf voor om U te laten kennen als ik groot ben. Nu, in afwachting, ga ik bidden en zoveel mogelijk offertjes brengen voor de zondaars, de heidenen, de vervolgers, de missionarissen en allen die niet gedoopt kunnen worden.' (6 januari 1967).
'Geef dat ik de mensheid veel dichter bij God breng. Geef dat ik de sacramenten vaak onfvang en dikwijls naar de mis ga, dat het genadeleven in mij groeit en ik nooit van U gescheiden word, dat ik anderen help om tot U te komen. (...) Geef dat het kleine beukennootje dat ik ben, met Uw hulp, opgroeit tot een grote beuk met vele kleintjes die ik help om in U te groeien door de mis en de sacramenten. (voorjaar 1967)
- Ze schrijft ook veel:
`Ik ben gelukkig. Mijn geluk kan gewoon niet op.' (16 oktober 1966, aan haar ouders).
`Ween en snotter als dat helpt Komt het echter door zielszwakfe, hou je dan in en je zal een grote overwinning behalen. Met vele overwinningen win je een veldslag. Het leven is een oorlog tegen lafheid en zwakte. Het is de lafheid die mensen aanzet tot kwaad.' (14 april 1969, aan een vriendin die heimwee heeft)
`Vind je de idee van de naderende dood echt zo angstwekkend? Ik denk van niet. Je moet de dood niet vrezen ook al vertellen velen je met reden het tegenovergestelde. De dood is de overgang tussen het leven en de Volmaakte Vreugde, het eeuwig Aankijken van Diegene die ons alles geeft.. Zoiets a!s een eindwerk, vol vreugde en kleine tegenslagen maarhoofdzakelijk toch vol geluk. Ik ben er zeker van dat God een zachte, barmhartige examinator is. Hij vraagt geen onmogelijke dingen aan zijn kandidaat gelukzaligen. Beangstigt de dood je? Hopelijk niet Als je haar voorziet en verlangt, ben je góed voorbereid.' (16 maart 1970, aan een vriendin die bang is voor de dood)
- Tijdens haar studententijd in Rome houdt ze een schrift bij.
'Heiligheid is liefde om gewone dingen te doen voor God en met God met zijn genade en zijn kracht. Ik dacht altijd dat het aanvaarding was en niet liefde. Liefde verandert en verlicht alles. Daar komt vermoedelijk Gods vreugde vandaan! Aanvaarding is eerder een neutraal gevoel, alhoewel beter dan berusting. Liefde is eigenlijk het enige gevoel dat God waardig is. Een kus van mijn ouders aanvaard ik niet, ik vind hem fijn omdat hij van hen komt Aanvaarden is bij jezelf zeggen: `Die tegenslag bekijk ik van de goede kant en offer ik aan God.' Berusten: 'Die tegenslag hangt me de keel uit en ik offer die toch aan God.' Er liefde van maken: `God laat die tegenslag toe opdat ik die van harte opdraag voor Zijn Heerlijkheid.' Neemt niet weg dat er een stevige dosis heiligheid nodig is om alles tot Liefde om te vormen.' (oktober 1972)
- Ze houdt ook van muziek.
... De betovering begon al bij het begin van de Pastorale. En op het einde van de Fantasia grijpen de thema's van Bach me helemaal aan. Zachtjes maar indringend zwellen ze aan. Nooit voelde ik het lichamelijk zo sterk aan, behalve natuurlijk in het vijfde Brandenburgs concert. Bij het buitengaan van de Ara Coeli, de prachtige kerk waar het concert plaafsvond - wat niets bedierf - liet ik me blindelings leiden naar het kleine kapelletje van de Piazza Venetia. Daar, achter dikke, geluiddempende deuren heerst de vrede van de altijddurende uitstelling van het H. Sacrament. Geen geroezemoes meer van de menigte. Stilte. !k kom aan wanneer de priester gaat staan om de monstrans ter aanbidding op te heffen. Het hoogtepunt ..' (november 1972)
- Ze wil haar vreugde uitstralen, ook al is dat niet altíjd gemakkelijk. Het eerste jaar in Rome is bedroevend qua resultaten. Ze wil anderen bekeren maar laat zich eerder meeslepen.
`Ik heb echt behoefte aan jullie gebed en de gebeden van iedereen. Net nu ik weerbaar moet zijn, ervaar ik hoe neerhalend mijn omgeving is. Daar komen brokken van... Als die van daarboven er niet waren!' (30 januari 1973, aan haar ouders)
- Ze hervindt zich. Het tweede jaar is beter. Ze heeft haar evenwicht en haar vreugde teruggevonden: God. Als naar gewoonte heeft ze dat jaar de zieken geholpen in Lourdes.
'Ik bid voor je. Schenk vertrouwen aan Maria en weet: ze is altijd aanwezig aan je zijde. Hoe meer je daarvan overtuigd bent, hoe dichter ze tot je nadert. Zo onderga je de uitstraling van haar gemoedsrust en vrede, mijn lieve. Het volstaat het te geloven.' (20 augustus 1974, aan een vriendin) - Het keerpunt in haar leven is een pelgrimstocht naar het H. Land.
`Elke níeuwe dag vervult me steeds meer met vrede, vurigheid en dankbaarheid jegens de Schepper. Onvoorstelbaar hoe erg ik in veertien dagen veranderde en het is niet van voorbijgaande aard. Eigenlijk leefde ik vroeger, buiten de mis en mijn vertrouwelijke omgang met Maria, als een heidense vrouw. !k stel nu vast hoe alles in het leven op God gericht moet zijn. Meen je het werkelijk, dan kosf het niet veel moeite.' (2 oktober 1974, aan haar ouders)
`Naast en boven mijn gemoedelijke omgang met Onze-Lieve-Vrouw ontdek ik thans Gods Liefde: oneindig, verbazend en zo eenvoudig Ik zou je met dit Geloof, dat mij nu overspoelt, willen besprenkelen; je een goed recept meegeven: lees de bijbel en begin bij Sint-Jan, bid de rozenkrans en neem dagelijks enkele minuten tijd voor aanbidding. Christelijke naastenliefde heeft anderen lief omdat God hen liefheeft. Dit, onder andere, overspoelt me met goddelijke vreugde. Hopelijk praat ik niet te veel als een nonnetje; ik ben zo vol van goddelijke vreugde' (4 oktober 1974, aan een vriendin)
`Ik verwonder mij over zoveel genaden in ruil voor Niets. Ik ga mijn tweeëntwintigste levensjaar in met oneindig Veel hoop.' (1 november 1974)
'Wat een buitengewone periode in mijn leven! !k breng twee maanden door te Assisi en dan nog met. de restauratie van de fresco's van Simone Martini in de onderste basiliek. Wat een opdracht!' (21 november 1974, aan haar zus)
Enkele dagen voor haar laatste ziekte maakt ze samen met haar moeder het eten klaar en zegt: 'Ik ben zo gelukkig. Als ik nu zou sterven, dan geloof ik daf ik recht naar de hemel ga. De hemel is de lofzang van God en daar baad ik reeds in.'
De laatste woorden op haar sterfbed zijn die van het weesgegroet. Terwijl haar moeder verder bidt, fluistert ze telkens: 'Nog... nog...'
Sinds ze gestorven is op 22 januari 1975 getuigen veel mensen van haar wonderbare voorspraak bij God. Lezers die verhoord worden dankzij het vertrouwen in de liefdevolle voorspraak van Claire, vragen we om hun ervaringen mee te delen. Haar levensverhaal "Leven in Gods vreugde" kan besteld worden door 360 BEF (20 NLG, 12 Euro) en 70 BEF (4 NLG, 2,5 Euro) portkosten te storten op rekeningnummer 000-0536435-25 van de zusters O.L.Vrouw van Colen vzw voor België of gironummer 8195791 van Coemans Maria voor Nederland. Telkens op volgend adres: Colenstraat 1, B-3840 Borgloon, België.
